Ικαριάδα

 Μπήκαμε στο θερινό ηλιοστάσιο και η διάρκεια της ημέρας αρχίζει να αυξάνει. Ο ήλιος ανεβαίνει πιο ψηλά στον ουρανό και πιο κάθετα στην επιφάνεια της Γης μεταφέροντας όλο και περισσότερη ενέργεια,  φως και θερμότητα. Οι θάλασσα όμως είναι η πιο κρύα του έτους καθώς μόλις έχουμε βγει από τον χειμώνα και με τη σειρά της ψυχραίνει και την υπερκείμενη μάζα αέρα, η οποία θα διαχυθεί και προς την ενδοχώρα, είτε με αύρα είτε με μετεωρολογικό άνεμο. Έδαφος που θερμαίνεται όλο και πιο πολύ σε συνδυασμό με ψυχρή ατμόσφαιρα σημαίνει αστάθεια που ευνοεί την κατακόρυφη κίνηση αερίων μαζών, αφ'ενός θερμών θυλάκων αέρα που θερμάνθηκαν από την επαφή τους με το ζεστό έδαφος και ανυψώνονται σαν αερόστατα μέσα στον περιβάλλον ψυχρό αέρα αλλά και αντίστοιχων καθοδικών κινήσεων προς αναπλήρωση του κενού που εγκαταλείπεται στο χώρο αποκόλλησης του θερμού θύλακα αέρα. 

Το βουνό Καλάνα είναι ουσιαστικά σκέτη πέτρα που υψώνεται από την κοιλάδα ως τα 1400+ μέτρα ύψος. Το τοπίο εδώ είναι Αλπικό : πράσινη κοιλάδα που διατρέχεται από τον Ίναχο (παραπόταμο του Αχελώου, ξηρός το καλοκαίρι) και πλαγιές να υψώνονται στις παρυφές της. Οι δυτικές πλαγιές είναι χαμηλές και κατάφυτες, ενώ οι ανατολικές στις οποίες πετάμε, αποτελούνται από δύο κύριους όγκους-βουνά : το Μιτσέλι προς τα βόρια και την Καλάνα νότια που χωρίζονται μεταξύ τους με βαθιά χαράδρα που φθάνει σχεδόν ως τη βάση της κοιλάδας. Εκεί βρίσκεται το χωριό Εμπεσός απ΄'οπου ξεκινάμε για την απογείωση της Καλάνας στα 650 μέτρα ύψος. "Όλη η πλαγιά ανεβάζει" λέω στο Σωτήρη που θα πετούσαμε μαζί, όπως υποδείκνυε η συμπεριφορά του ανεμουριού της απογείωσης. Απογειώθηκα και μετά τα αρχικά διερευνητικά περάσματα για εκτίμηση των συνθηκών και αναταράξεων, κύκλωσα ένα θερμικό που ξέσερνε ΝΑ και με πήγε μέχρι την κορυφή της Καλάνας, στο νότιο άκρο της. Κατόπιν παράλληλα με την κορυφή με κατεύθυνση ...

 Μαγική μέρα. Παντού θερμικά και άφθονα cumulus mediocris. Τα δε χρώματα της μέρας, το γαλάζιο του ουρανού, το λευκό των νεφών, το βαθυγάλαζο της θάλασσας, το καφέ-χρυσό του κάμπου και το πράσινο της ελατοπλαγιάς, έντονα, διαυγή και ζωηρά, αναμιγνύονταν και εναλλάσσονταν σαν περιστρεφόμενο καλειδοσκόπιο καθώς συνεχώς κύκλωνα προς τα σύννεφα τα "τεσσάρια" θερμικά που συχνά - πυκνά έβρισκα. Μολονότι έτσι μου φάνηκε τότε, η μέρα δεν είχε ιδιαίτερες αναταράξεις, συγκρίνοντάς τη με μέρες που πέταξα έκτοτε, αλλά ήμουν μόνος στην απογείωση και το παραπέντε είναι πάνω από 80% ψυχολογία. Έτσι, μολονότι η μέρα είχε τη δυναμική, δεν αποπειράθηκα για απόσταση, αλλά πραγματικά "χόρτασα" να πετάω και να κυκλώνω επί 2,5 ώρες.

Η πτήση μου άφησε ανάμικτη θετική και αρνητική αίσθηση. Αρνητική γιατί σε μεγάλα τμήματα της πτήσης υπήρχε αυξημένη αίσθηση κινδύνου-stress. Μολονότι δεν ξεπέρασα τα όρια, θεωρώ ότι ήμουν κοντά σε αυτά. Σκέφτομαι ότι το ασφαλές για τέτοια μέρα (ένταση ανέμου ανάμικτη με θερμικά) θα ήταν να προσπαθήσω για θερμικά ανοικτά μπροστά από την πλαγιά που ήταν μεγαλύτερα, ηπιότερα, καλύτερα οργανωμένα και με αυξημένο κάθετο διαχωρισμό από το έδαφος. Δυνατή μέρα, με ένταση ανέμου κοντά στα 30Km/h και ενίοτε "σκληρά" στενά θερμικά. Τα highlights της πτήσης ήταν το gaggle flying με πολλά πανιά μετά την απογείωση και μέχρι να πάρουμε ύψος, το στενό δυνατό θερμικό πάνω από την κορυφή του Κιθαιρώνα που ανέβαζε 3m/s στο 1/4 του κύκλου και ελάχιστα στα υπόλοιπο 3/4 ξεσέρνοντας με πολύ κλίση προς το υπήνεμο της κορυφής, το έντονο venturi στην περιοχή της κεραίας με καθοδικό και πολύ κόντρα αέρα (συχνά μονοψήφια ταχύτητα εδάφους με φουλ επιτάχυνση) και η πτήση κοντά στο καταφύγιο όπου βρέθηκα κ...