Η Πτήση με ένα μεγάλο πανί για φτερό (Paragliding), είναι μία "Out of this World" εμπειρία. Ο μύθος του Ίκαρου και ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.. Μια επική περιπέτεια στον ουρανό με ένα μεγάλο χαρταετό που σηκώνει το βάρος μου, Η αεροπορική Ιδέα, το όνειρο της Πτήσης και οι ονειρικές πτήσεις.
Καμιά φορά έρχεται η σκέψη "Δεν μπορεί να έχουν γίνει αυτά... Δεν γίνεται. Τα φαντάστηκα... τα ονειρεύτηκα...." Η απογείωση είναι άλμα στο άγνωστο, με όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά. Flying is believing.
Ξεκινά η πτητική σεζόν του 2025 : 8 & 9 Μαρτίου, οι δύο πρώτες πτήσεις
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
ΣαββατοΚύριακο 8 & 9 Μαρτίου ξεκινάω να πετάω και πάλι μετά απτησία 4 μηνών. Η πτητική σεζόν 2025 για 'μένα άνοιξε. Τα τελευταία 3 χρόνια έχω αποφασίσει να πετάω 8 μήνες το χρόνο, από 1 Μαρτίου έως 30 Οκτωβρίου καθώς το κύριο ενδιαφέρον μου πλέον είναι η πτήση σε θερμικές συνθήκες.
Ήπιες μέρες ακόμα, αδύναμα θερμικά μικρής διαμέτρου, τελείως "μπλέ" μέρες με χαμηλή βάση 1.500 - 1.600 μέτρα Τέτοιες ήπιες μέρες, πριν τρία χρόνια με το κόκκινο φτερό, σχεδόν σίγουρα θα "πάτωνα". Όχι πλέον.
Το Σάββατο ήταν κάπως καλύτερη μέρα, με περισσότερη αστάθεια από την Κυριακή και περισσότερο αέρα που βοηθούσε με δυναμικό κοντά στην πλαγιά.
Στήν 1η μου πτήση για το 2025, ήθελα απλώς να ξαναπιάσω επαφή με το φτερό μου και τον αέρα, να κυκλώσω ξανά θερμικά και να πάω όσο πιο ψηλά επιτρέπει η μέρα και ιδανικά να προσγειωθώ με "top landing" στην απογείωση. Έτσι και έγινε. Πέταξα για 1.5 ώρα, έφτασα στα 1.600 μέτρα και έκανα ένα χαλαρό τρίγωνο 18.5 Km Η πτήση στο SportsTracklLive
Η Κυριακή ήταν πιο "πουφ" μέρα, χωρίς αέρα παρά μόνο στενά θερμικά και αραιούς κύκλους θερμικής δραστηριότητας. Παρ'όλα αυτά έβαλα μια ωρίτσα airtime, ανέβηκα πάνω από την κορυφή του Κιθαιρώνα στα 1.500 μέτρα, έκανα ένα glide χαμηλά στην κορυφογραμμή μέχρι σχεδόν το καταφύγιο και συνολικά ένα "ταπεινό" 10 Km τρίγωνο. Στην επιστροφή για top landing, ενώ πήρα χαμπάρι ότι ο αέρας ήταν καταβάτης, επέμεινα να προσπαθώ να κυκλώνω φούσκες κοντά στην πλαγιά και την απογείωση αντί να προσαρμοστώ στις συνθήκες και να φύγω ψηλός προς τον κάμπο μήπως βρω "έξω" θερμικό, ξαναπάρω ύψος και επιχειρήσω ξανά για top landing. Λάθος τακτικής από το οποίο έμαθα κάτι. Τελικά συνέχισα πατώνοντας και με το ζόρι έφτασα 100 μέτρα από την προσγείωση, όπου προσγειώθηκα με ταχύτητα λόγω άπνοιας σε ένα χωράφι γεμάτο τσουκάρια....
Πέμπτη 20 Μαρτίου. Η τελευταία μέρα με βοριάδες και "αξιοπρεπή" αστάθεια, 2 μέρες μετά το γρήγορο πέρασμα του ψυχρού μετώπου που έδωσε ολιγόωρες αλλά ποσοτικές χιονοπτώσεις στα βουνά. Μετά γυρίζει σε νοτιάδες για αρκετές ημέρες. Μοναδική ευκαιρία λοιπόν για πτήση σε χιονισμένο βουνό, μετά από 10 και πλέον χρόνια... Φτάνοντας στις Πλαταιές, με έκπληξη παρατηρώ ότι έχει περισσότερο χιόνι απ'ότι φανταζόμουν. Όχι "πασπάλα" αλλά κανονικό στρώσιμο. Το χιόνι ξεκινάει από τα 800 περίπου μέτρα ύψος και πάνω, με μια σαφή διαχωριστική γραμμή, αφήνοντας την απογείωση στα 650 μέτρα εντελώς στεγνή και καθαρή. Μετά την απογείωση και για σχεδόν 20 λεπτά, "κρατιέμαι" κοντά στην απογείωση χωρίς να βρίσκω κάποιο ανοδικό να πάρω ύψος. Ήδη όσοι έχουν πάρει ύψος, "τραβάνε" glide προς τον κάμπο. Πρέπει να ανέβω. Έτσι, "χαμηλωμένος" πάνω από το γήπεδο, αποφασίζω να κυκλώσω ότι είναι διαθέσιμο, μη ψάχνοντας για κάτι καλύτερο, μέχρι να μπορέσω να κολλήσω ψ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου